family problem..

[girlreen]

Tweet

pwede ba family problem dito? di ko na kasi kaya tong problema.

ganito kasi un ung father ko nag aabroad siya. every year umuuwi siya nung una, okey pa pag umuuwi siya although nsa history na ng family namin sa father side ang pagiging tahimik, at hndi pala salita. kahit papano nafefeel ko na i have a happy family. hndi broken family.

nagumpisa lang ung problem nung last year na umuwi siya, hndi niya kinakausap ang nanay ko kakausapin lang pag may itatanong, and i know my another girl ung tatay ko. oo nakakaapekto sakin but not that much. miski ako na anak niya di niya ko kinakausap di niya ko kinakamusta. pero before naman kinakausap niya ko kahit isang word. pero ung dalawang kapatid ko kinakausap niya, naisip ko tuloy pag ba malaki na hndi dpat kausapin? nung una hndi ganun kalaki ang epekto skin nun.. pero nung nagtagal siya dito, dun ako naapektuhan talaga.

kasi tinatatak ko talaga sa isip ko na im strong, i have to be strong, di ko dapat ipakita na galit ako, kasi tatay ko pa rin siya. iniintindi ko lahat ng mga nangyayari sa pamilya namin, ayoko magpaapekto, nilalawakan ko talaga isip ko. pero di nag tagal di ko na talaga kinaya. nagsimula un nung hndi niya pinapayagan pumunta ung kapatid ko sa bahay ng lola ko mag loko-loko daw tao dun, napa isip ako kung di dahil sa lolo at lola ko di siya makakapag abroad so ano ang kinakagalit niya dun.

tsaka nakikita ko ding sobrang hirap na nanay ko. naiisip ko anak ako, bakit pati ako di niya kinakausap? nagagalit pa siya sakin. sobrang sama ng loob ko sknya. everytime na nakikita ko siya at pinapagalitan niya ko lalo lang sumasama loob ko, di ko masisi sarili ko eh un kasi ang nakikita ko sa magulang ko.

di ko maintindihan ung sarili ko kung bakit bigla naging makitid utak ko umikli pasensya ko, feeling ko ako lang mag isa sa bahay. nakikita ko sa sarili ko para akong 6yrs old na napagalitan. apektado lahat. nakakaapekto rin sakin ung pgatrabaho ng nanay ko sa manila every saturday siya umuuwi, pero minsan sunday.

pag sinasabi niya na hndi siya makakuwi ng saturday ang sama sama ng loob ko, feeling ko im alone. feeling ko wla akong kakampi. kasi sa sitwasyon na ganito, gusto ko maramdaman na there is someone sa bahay namin na kausap ko or kampante ako ksma, karamay. isa pa wla ako napglalabasan ng sama ng loob ko.

normal ba ung nararamdaman ko? di ko na alam ang iisipin ko eh. di ko na maintindihan lahat, hirap hirap na kalooban ko dito. apektado rin ang social life ko. pati ung relasyon namin ng bf ko, sobarang lagi ako mapaghinala, takot ako na malayo siya sakin. di ko alam bakit ganito. feeling ko mababaliw na ko.

can u give me some advice. what to do? paano ko maiintindihan tong sitwasyon?

[DocEdd]

Tweet

Ate, tell me something really, are you going to spend your life finding a social life instead of being independent on your own? Seriously, dadating at dadating sa buhay natin na hindi lahat ng tao sa tabi mo eh maka-kasama mo.

I know it hurts very hard, really I do. I’ve been there. The lesson you should learn here is even without any people beside you, you have to learn to live for yourself and not depend on others for comfort.

Hindi naman lagi nandiyan ang mga yan sa tabi mo so bakit ka naghahanap ng mga taong hindi kaya ibigay yun?  Why are you asking so much to people which they could not give to you?

Isn’t it enough na binuhay ka ng mga magulang mo rito, pinalaki at pinaaral ka? Nagsa-sacrifice na magtrabaho sa malayong lugar para lang bigayan ka ng may maipapakain sayo and you ask for them even more? Tell me ate who is the one selfish here? Grabe, ang dami nang binigay ng parents mo, sobra na nga eh tapos hihingi ka pa?

Let them do their job and you stop your nonsense whining. Ang gusto lang ng magulang mo eh lumaki ka ng isang mabuting tao. Is that too much to ask?

I want you to remember this lesson:

The moment you start think about other people instead of thinking about yourself, that’s the time you start living your life.

Tingnan mo nga sinabi mo, puro “ako, ako, ako!”  What about your parents? Your family? Other people? What about them? Puro na lang ba ikaw?

Frankly, I’m sick and tired of people whining about life all the time. For goodness sake, let this go and start being independent. You’re not a kid anymore, throw away childish things! Malaki ka na tapos nanay mo pa rin hinahanap mo, MY GULAY!

Wag mong sabihin tatanda ka nanay mo pa rin hinahanap mo? Laking damulag ka na tapos ang dami mo nang buhok diyan sa katawan mo nanay mo pa rin hanap mo? Maryosep. Itigil na yang iniisip mo kasi ayaw ko na makakita ng batang babaeng napupunta sa mental.

 

[girlreen]

Tweet

iyon nga ang gusto ko ang maging independent. sa totoo lang kaya ko naman sarili ko kahit wla sila mas gusto ko nga un eh. ang kaso lang pag nandito ako sa bahay namin ayoko ng ako lang mag isa, gusto ko na merong isang tao na kausap ko. thats my point.

[cho]

Tweet

yea...it's normal. it's just that, dito sa mundo, people will hurt you..anybody can hurt you and even your family can hurt you but it's merely how we take things in our selves. dealing with people is part of our everyday living and it starts at home. there must be reasons kung bakit nagkakaganyan ang erpats mo and you wouldn't know everything. i understand kung punung-puno ka na sa mga nangyayari sa bahay to the point na you'll break down and may long for affection of a family. or someone in the family who can get along well with you.

anyway, that's life nobody is perfect and there's no perfect family either. like i said earlier, you'll get offended or hurt by people around you, what more your own family? it's just up to us on how we will take it. learn to forgive easily. forgive so that you can understand na ganito lang siya or sila because of the circumstances in life. for there are things in life that are beyond our control. and if only you can forgive easily, you'll understand things around you and you won't feel bad. wala ng sama ng loob ok? kaya mo yan, you used to understand them until na napuno ka lang siguro, but i know you can always forgive them